Leedvermaak


Er is een overvloed aan al, ik baar zorgen dat het breekt
Ongehoorde roep om zeden trachten te begrijpen waar het om gaat
Waarom schreeuwen er zovelen?
Plichtmatig en ondoordacht
Vanwaar hoort niemand toe?

Waar is de tijd toen grote verhalen doorgaans niet werden minacht
Ik geneer me oprecht, lijdzaam toe zien gedurende ik wacht
hoe niemand blijft met een idee dat bevredigt
Want datgene dat antwoordt is onvoorwaardelijk niet afdoende
wanneer onbeschaamde menselijkheid voldoet

-

Nu het niet meer kan, principieel verdreven
omlijnd aan alle zijden, uitgelezen
zinnen indien ze vreemd zijn
Visueel begeerd maar nergens zichtbaar, nogmaals twijfel je

Het steekt te zien hoe we dit beletten
in het moment weloverwogen verankerd
Een open einde genereert verzet
Onherbergzaam reizende woorden, louter om te herkauwen

Het verkleurt gedachten ten volle in en blijft zinspelen
zinsbegoochelingen herbeleven
Ten langen leste verdwaasd en stelselmatig ontnomen
Maar zelden van zijn onschuld

-

Dieren verteren waar begeerte naar zinloze verlangens stuk geslagen lusten vervangen
Niets dat nog behaagt terwijl ongenodigden flaneren zonder besef van tijd
Zeer bewust het lijden ondergaan, al het perverse ten spijt
Geschonden lagen vervallen tot er niets meer wederkeert
We zondigen doorgaans zonder meer maar niemand die begrijpt